من سالهاست معلم کلاس اولم. و گفتنی های زیادی دارم. اما در کنار تدریس و تمرین و کار و تلاش ، گاهی دلم می خواهد حرفهای تازه تری برای بچه ها داشته باشم. حرف هایی که نیاز به " رونویسی " یا " حل کردن" نداشته باشند و فقط و فقط شادی بیآفرینند و بچه ها را به فکر فرو ببرند. من دلم می خواهد آن ها را به تفکر و تخیل عادت بدهم ، در ذهنشان جرقه ایجاد کنم تا فکر کنند... نتیجه بگیرند و در آینده به انسانهایی خلاق و مفید و سازنده تبدیل شوند. باور کنید همه اتفاقات جالب و تاثیر گذار در دنیا بایک تصویر ... یک داستان... یک شعر....و.... شروع می شود. جمله ها و تصویرهایی که همه می بینند و می شنوند اما درباره اش فکر نمی کنند. من مطمئنم اگر بی تفاوتی را کنار بگذاریم و به فکر کردن عادت کنیم ، راه حل های بهتری برای ساختن دنیایی زیباتر پیدا خواهیم کرد. سعیده اصلاحی

به نام حضرت عشق روز جهانی زیبایی سالها پیش ، محرم که از راه می رسید ، گوشِ کودکی هایم پر می شد از صدای سنج و طبل و زنجیر... و دلم ، پای پیاده به کربلا می رفت. به سرزمینی می رسید ترک ترک شده و خشک که همسایه ی فرات بود ... با آسمانی در اسارت بی رحم ترین خورشید... دلم همیشه می پرسید :" چگونه می شود آب باشد و ابر نباشد؟ " و چشمهایم پر می زدند تا سایه ی خیمه هایی را که از وحشتِ هجوم چشمها و دل ها و دست های سنگی ، در گوشه ای کز کرده بودند ، ببیند. کربلای کودکی های من ، " رقیه ( س) بود که شبی آفتاب در آغوشش خزید و او را شبانه با خود به آسمان برد... و علی اصغر(ع) که آخرین آواز بهار در حنجره اش جا ماند... و سکینه (س) ماهِ خمیده در آتش... کودکی های من ، روی تمام پرچم های سیاه ، یا حسین (ع) را سبز و سرخ می دید و دست می کشید بر تشنگی و تنهایی... حالا سالها گذشته است و دلم هنوز می پرسد: " چرا کربلا بیش از محرم و صفر ، دوام نمی آورد؟ و چرا سوگواری کتیبه ها کوتاه است؟ من باید بدانم چرا حضرت زینب (س) در عاشورا چیزی جز زیبایی ندید؟ باید بدانم چرا خداوند زیباست و زیبایی را دوست دارد؟ و ثابت کنم عا